Ustawa wiatrakowa – co warto wiedzieć o nowych przepisach dotyczących energetyki wiatrowej

Budowa farmy wiatrowej wymaga więcej niż odpowiednio dużej działki i zachowania odległości od domów. Ustawa wiatrakowa łączy zasadę 10H, możliwość ustalenia w planie co najmniej 700 m, obowiązek lokalizacji w planie miejscowym oraz szczególne procedury konsultacji. Inwestor musi także spełnić odrębne wymogi środowiskowe i budowlane. Sprawdzenie tych warunków we właściwej kolejności pozwala rozpoznać przeszkody, zanim powstaną kosztowne projekty.

Co obejmuje tzw. ustawa wiatrakowa i dlaczego ma znaczenie dla inwestycji?

Ustawa wiatrakowa to potoczne określenie ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Reguluje ona zasady lokalizowania, budowy i przebudowy lądowych elektrowni wiatrowych, a także wybrane kwestie związane z zabudową mieszkaniową w ich sąsiedztwie. Obejmuje również konsultacje ze społecznością lokalną, relacje z sieciami elektroenergetycznymi najwyższych napięć, uczestnictwo mieszkańców w korzyściach z inwestycji i bezpieczeństwo eksploatacji elementów technicznych. Nie oznacza to jednej decyzji administracyjnej ani jednego pozwolenia obejmującego cały proces. Do przygotowania farmy stosuje się równolegle przepisy o planowaniu przestrzennym, ochronie środowiska, budownictwie i energetyce. Oznacza to, że legalna lokalizacja turbiny oraz legalne rozpoczęcie robót stanowią dwa odrębne zagadnienia. Dopiero zestawienie obowiązków wynikających z tych ustaw pozwala ustalić, co inwestor musi zrobić w danej sprawie.

Data poszczególnych postępowań może zmienić właściwy reżim prawny. Zasady odległościowe zmieniono ustawą z 9 marca 2023 r., której zasadnicze przepisy weszły w życie 23 kwietnia 2023 r. Późniejsza próba obniżenia progu do 500 m nie weszła w życie: prezydent zawetował nowelizację 21 sierpnia 2025 r. W konsekwencji przy ocenie nowych lokalizacji trzeba nadal badać obowiązujące przepisy o 10H i minimalnej odległości 700 m, z uwzględnieniem planu miejscowego. Przepisy przejściowe rozstrzygają ponadto, czy wcześniej rozpoczęte procedury i wydane rozstrzygnięcia nadal podlegają dawnym warunkom. Tekst jednolity pomaga czytać ustawę, lecz sam w sobie nie zastępuje sprawdzenia przepisów przejściowych nowelizacji.

Jakie zasady lokalizacji decydują o możliwości budowy farmy wiatrowej?

Podstawą lokalizacji lądowej elektrowni wiatrowej objętej ustawą jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Artykuł 4 przewiduje zasadę odległości co najmniej dziesięciokrotności całkowitej wysokości turbiny, określaną jako 10H. Plan miejscowy może ustalić inną, mniejszą odległość od budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszanej, ale nie może zejść poniżej 700 m. Odległość 700 m jest dolnym ograniczeniem dla planu przewidującego odstępstwo od 10H, a nie samodzielnym zezwoleniem na lokalizację. Jeśli plan nie przewiduje lokalizacji elektrowni, spełnienie minimalnej odległości od domów samo nie daje prawa do budowy. Przy ustalaniu odległości istotne są parametry turbiny oraz obiekty i granice wskazane w ustawie, a nie dowolnie wybrany punkt na mapie. Odległość trzeba wyznaczyć według art. 5 ustawy, z uwzględnieniem granic i obrysów przewidzianych dla danego etapu.

Otoczenie turbiny to nie tylko zabudowa mieszkalna. Ustawa zabrania lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenie parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i obszarów Natura 2000. Dodatkowo wymaga co najmniej 10H od granicy parku narodowego oraz 500 m od rezerwatu przyrody, licząc odległości według ustawowej metody. Osobne zasady dotyczą sąsiedztwa sieci elektroenergetycznych najwyższych napięć: dla lokalizacji turbiny sprawdza się większą z wartości odpowiadających trzykrotnej maksymalnej średnicy wirnika albo dwukrotnej maksymalnej całkowitej wysokości elektrowni. Reguła ta ma własne wyjątki i zależy od rodzaju oraz etapu inwestycji sieciowej, dlatego nie można przenosić jej bezpośrednio na wszystkie linie energetyczne. Należy także ocenić ograniczenia wynikające z innych przepisów, na przykład ochrony krajobrazu, przyrody i lotnictwa. Dopiero łączne sprawdzenie tych relacji pokazuje, czy lokalizacja nadaje się do dalszego projektowania.

Sprawdzenie działki przed wydaniem pieniędzy na projekt

Zestaw numer działki z obowiązującym planem, maksymalną wysokością i średnicą wirnika, najbliższą zabudową mieszkalną oraz granicami obszarów chronionych. Następnie sprawdź sieci najwyższych napięć i dokumenty dotyczące gmin pobliskich. Jeżeli brak planu dopuszczającego farmę, sama zgodność z odległością 700 m nie pozwoli rozpocząć budowy.

Jaką rolę odgrywają plan miejscowy i decyzje planistyczne?

Plan miejscowy jest dla farmy wiatrowej dokumentem rozstrzygającym o dopuszczalnym przeznaczeniu terenu i podstawowych parametrach inwestycji. Musi określać między innymi maksymalną całkowitą wysokość elektrowni, maksymalną średnicę wirnika wraz z łopatami oraz maksymalną liczbę turbin. Jeśli odpowiedniego planu nie ma, gmina musi przeprowadzić właściwą procedurę jego uchwalenia albo zmiany, zanim powstanie podstawa lokalizacyjna dla inwestycji. Sama decyzja o warunkach zabudowy nie zastępuje tego wymogu. Wcześniejsza zgodność zamierzenia z dokumentem strategicznym gminy również nie jest równoznaczna z dopuszczeniem budowy przez plan miejscowy. Należy przy tym odróżnić plan miejscowy od pozwolenia na budowę: nawet szczegółowy i prawidłowy plan nie zastępuje projektu budowlanego, potrzebnych decyzji ani zgody na rozpoczęcie robót. Z punktu widzenia inwestora pierwszym pytaniem powinno być więc to, jaki dokładnie plan obowiązuje na danym terenie i co dopuszcza.

W określonych warunkach podstawą lokalizacji może być także zintegrowany plan inwestycyjny, czyli ZPI. Jest to szczególna forma planu miejscowego, a nie decyzja o warunkach zabudowy. Taką możliwość potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 kwietnia 2026 r., sygn. II OSK 7/26. Dla elektrowni wiatrowych nie należy jednak korzystać z uproszczonego trybu ZPI przewidzianego dla innych instalacji OZE; pozostają szczególne wymagania dotyczące między innymi zakresu planu i udziału społecznego. Wariant ZPI może też wiązać się z umową urbanistyczną określającą zobowiązania inwestora wobec gminy. ZPI umożliwia więc inną drogę planowania, ale nie znosi 700-metrowego minimum, wymagań co do obszaru planu ani właściwych konsultacji.

Przy procedurze planistycznej znaczenie mają również mieszkańcy i sąsiednie gminy. Ustawa przewiduje ogłaszanie możliwości składania wniosków do projektu planu z terminem nie krótszym niż 21 dni oraz szczególne formy konsultacji, w tym spotkania otwarte. Informacje przekazuje się również właściwym gminom pobliskim, a w niektórych układach przestrzennych uchwalenie planów w tych gminach wpływa na możliwość uzyskania pozwolenia. Udział społeczny nie jest jedynie formalnością, którą można zastąpić prywatnymi rozmowami inwestora z mieszkańcami. Uwagi mogą dotyczyć między innymi hałasu, krajobrazu, warunków zamieszkania i zagospodarowania sąsiednich terenów. Dobrze udokumentowana procedura zmniejsza ryzyko sporów o to, czy zainteresowanym zapewniono przewidziane prawem możliwości wypowiedzenia się.

Jakie wymogi środowiskowe, społeczne i techniczne trzeba uwzględnić?

Plan pozwalający na lokalizację farmy nie zwalnia z obowiązków środowiskowych. W zależności od parametrów i położenia przedsięwzięcia potrzebna jest właściwa kwalifikacja środowiskowa, a gdy wynika to z przepisów, także decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i ocena oddziaływania na środowisko. Zakres dokumentacji powinien odpowiadać rzeczywistym oddziaływaniom planowanych turbin i infrastruktury towarzyszącej. Szczególnej uwagi mogą wymagać oddziaływania akustyczne, wpływ na ptaki i nietoperze, występowanie gatunków chronionych oraz skutki skumulowane z innymi inwestycjami. Zakres badań i wymaganych zabezpieczeń nie jest identyczny dla każdej farmy; wynika z cech lokalizacji, skali projektu i właściwej procedury. Zgodność odległościowa nie przesądza o wyniku postępowania środowiskowego, które bada inną kategorię zagrożeń. Podobnie sama decyzja środowiskowa nie daje jeszcze prawa do rozpoczęcia budowy.

Nie można również pominąć uwarunkowań technicznych. Projekt obejmuje fundamenty, konstrukcję wieży, wirnik, drogi dojazdowe, infrastrukturę elektroenergetyczną i bezpieczną eksploatację. W praktyce istotne są warunki gruntowe, dostęp transportowy dla dużych elementów oraz sposób przyłączenia do sieci i możliwości odbioru produkowanej energii. Wymagania budowlane i techniczne wynikają z odrębnych przepisów, norm oraz dokumentacji projektowej; szczegółowy zakres zależy od inwestycji. Ochrona ludzi nie kończy się przy planowaniu: w okresie użytkowania znaczenie mają przeglądy i nadzór nad stanem technicznym. Ustawa wiatrakowa reguluje także określone zasady bezpiecznej eksploatacji elementów technicznych. Jeśli warunki przyłączeniowe lub rozwiązania konstrukcyjne okażą się nieosiągalne, dopuszczalna lokalizacja w planie nie wystarczy do uruchomienia farmy.

Osobnym wymiarem jest uczestnictwo mieszkańców w skutkach inwestycji. Ustawa przewiduje mechanizm oferowania mieszkańcom gminy udziału w mocy zainstalowanej elektrowni w celu uzyskania statusu prosumenta wirtualnego, wraz ze szczegółową procedurą zgłoszeń i zawierania umów. Mechanizm ten nie oznacza darmowej energii ani automatycznej wypłaty dla każdego sąsiada. Korzystanie z uprawnienia wymaga spełnienia ustawowych warunków i udziału w odpowiedniej procedurze. Z punktu widzenia gminy ważne są równolegle ustawowe konsultacje i przejrzyste przedstawienie warunków uczestnictwa mieszkańców. Mogą one ograniczać konflikt społeczny, ale nie zastępują kontroli prawnej ani oceny oddziaływania przedsięwzięcia.

Jak przebiega przygotowanie i realizacja inwestycji?

Przygotowanie farmy wiatrowej rozpoczyna się od ustalenia, czy analizowany projekt podlega ustawie z 2016 r. oraz które przepisy będą właściwe ze względu na daty poszczególnych postępowań. Następnie inwestor analizuje teren, obowiązujące plany, parametry turbin, zabudowę i prawnie chronione obszary. Jeśli planu brak albo jego ustalenia nie dopuszczają inwestycji, potrzebne jest planowanie miejscowe, a nie tylko uzyskanie zgody właściciela gruntu. Równolegle możliwe bywa prowadzenie części analiz środowiskowych i technicznych, jednak ich przygotowanie nie znosi ustawowych warunków lokalizacji. W praktycznym harmonogramie trzeba przewidzieć procedurę środowiskową, planistyczną, przygotowanie projektu i wymagane uzgodnienia. Nie należy przy tym zakładać, że w każdej sprawie decyzje są wydawane w jednej sztywnej kolejności; ich wzajemne relacje wynikają z przepisów i sytuacji inwestycji. Wcześniejsza ocena planu i odległości pozwala ograniczyć ryzyko poniesienia kosztów dokumentacji dla niedopuszczalnej lokalizacji.

EtapPodstawa lub dokumentCzego nie przesądza
LokalizacjaMPZP lub właściwy ZPINie zastępuje pozwolenia na budowę
ŚrodowiskoOcena i decyzja, jeśli są wymaganeNie usuwa ograniczeń planistycznych
Roboty budowlaneProjekt i wymagane rozstrzygnięcie budowlaneNie gwarantuje warunków przyłączenia
Wytwarzanie energiiWarunki sieciowe i właściwy reżim energetycznyNie naprawia wad wcześniejszej lokalizacji
Jakie dokumenty rozstrzygają poszczególne etapy inwestycji?

Po spełnieniu warunków lokalizacyjnych i środowiskowych inwestor przygotowuje dokumenty wymagane na etapie budowlanym. W typowym projekcie chodzi o projekt budowlany, prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odpowiednie decyzje i uzgodnienia oraz postępowanie o pozwolenie na budowę. Następnie trzeba dopełnić formalności dotyczących rozpoczęcia robót i organizacji budowy, a po ich zakończeniu wymogów dopuszczenia obiektu do użytkowania. Osobny tor tworzą sprawy sieciowe, w tym warunki przyłączenia, oraz kwestie pozwalające zgodnie z prawem wytwarzać i sprzedawać energię. Ostateczna decyzja środowiskowa lub miejscowy plan nie zastępują pozwolenia na budowę, a pozwolenie nie rozstrzyga jeszcze spraw przyłączenia do sieci. Termin realizacji zależy od przebiegu procedur, ewentualnych sporów, parametrów projektu i dostępności infrastruktury. Z tego względu harmonogram powinien uwzględniać nie tylko czas robót, ale również ryzyko konieczności zmiany planu lub projektu.

Jakie wyjątki i ograniczenia mogą zmienić ocenę konkretnej inwestycji?

Reguły lokalizacyjne trzeba stosować z uwzględnieniem zakresu ustawy i rodzaju przedsięwzięcia. Ustawa z 20 maja 2016 r. nie dotyczy inwestycji realizowanych i użytkowanych na polskich obszarach morskich, dlatego morskie farmy wiatrowe podlegają odmiennemu reżimowi. Wyjątki i rozwiązania przejściowe mogą też dotyczyć istniejących elektrowni, wcześniej uchwalonych planów oraz postępowań wszczętych przed zmianą przepisów. Nie ma swobody wyboru dawnego albo nowego prawa według finansowej opłacalności inwestycji. O tym, czy wcześniejsze zasady nadal mają zastosowanie, rozstrzygają konkretne przepisy przejściowe, status decyzji i rodzaj zamierzonej czynności. Dotychczas eksploatowana elektrownia podlegająca remontowi nie jest automatycznie w takiej samej sytuacji jak nowa turbina stawiana od podstaw. Wątpliwości trzeba więc rozstrzygać na podstawie dokumentów określonego projektu.

Równie ostrożnie należy oceniać konsekwencje nowej zabudowy mieszkalnej w sąsiedztwie istniejącej elektrowni. Ustawa przewiduje odrębną regułę co najmniej 700 m dla lokalizowania lub budowy budynku mieszkalnego albo o funkcji mieszanej, ale zawiera wyłączenia dotyczące niektórych robót przy budynkach istniejących. To istotne dla mieszkańców, którzy planują remont, przebudowę lub rozbudowę domu. Nie można więc utożsamiać ograniczeń dotyczących nowego budynku z całkowitym zakazem jakichkolwiek prac na istniejącej nieruchomości. Inwestor farmy powinien z kolei sprawdzić nie tylko zabudowę istniejącą, lecz także inne prawnie istotne lokalizacje mieszkaniowe przewidziane w dokumentach i decyzjach. Prawa uzyskane wcześniej i etapy proceduralne mogą wpływać na rezultat kontroli, ale nie pozwalają pominąć pozostałych wymogów bezpieczeństwa czy ochrony środowiska.

Co te zasady oznaczają dla inwestora, gminy i otoczenia farmy?

Dla inwestora pierwszym zadaniem jest ograniczenie ryzyka, że kosztowna analiza techniczna powstanie dla lokalizacji niedopuszczalnej prawnie. Pomaga w tym wczesne zestawienie mapy działek, parametrów turbin, dokumentów planistycznych i przebiegu procedur. Gmina odpowiada natomiast za prawidłowe prowadzenie określonych procedur planistycznych i konsultacyjnych oraz za uwzględnienie wymagań ochrony interesu publicznego. Mieszkańcy mogą uczestniczyć w przewidzianych prawem konsultacjach i przedstawiać uwagi do dokumentów, które wpływają na sposób wykorzystania otoczenia. Nie zastępują oni organów wydających decyzje, ale zgłaszane przez nich okoliczności mogą wymagać oceny w odpowiedniej procedurze. Dla wszystkich stron najważniejsza pozostaje przewidywalność: jasne parametry inwestycji, przejrzyste dokumenty i zgodność pomiędzy kolejnymi etapami. Samo podpisanie umowy z właścicielem gruntu nie usuwa obowiązków wobec pozostałego otoczenia farmy.

Nieporozumienia powstają zwłaszcza wtedy, gdy odrębne dokumenty określa się jednym sformułowaniem „zgoda na farmę”. Uchwała o przystąpieniu do sporządzania planu nie jest uchwalonym planem, uchwalony plan nie jest pozwoleniem na budowę, a warunki przyłączenia nie są decyzją środowiskową. Każdy z tych dokumentów rozstrzyga inną kwestię. Inwestor powinien więc podawać nazwę konkretnego rozstrzygnięcia i jego aktualny status, zamiast przedstawiać całe przedsięwzięcie jako już zatwierdzone. Z kolei mieszkańcy oceniający ogłoszenie o konsultacjach powinni sprawdzić, jakiego etapu ono dotyczy i w jakim terminie mogą złożyć uwagi. Taki porządek nie rozstrzyga automatycznie wszystkich sporów, lecz pozwala dyskutować o rzeczywistych skutkach prawnych dokumentów.

Dlaczego ocenę konkretnej farmy trzeba oprzeć na aktualnym stanie prawnym i lokalnych dokumentach?

Jedno hasło o minimalnej odległości nie pozwala ocenić, czy na konkretnej działce powstanie elektrownia wiatrowa. Do rzetelnej oceny potrzebne są aktualny tekst ustawy, akty zmieniające i ich przepisy przejściowe, obowiązujący plan miejscowy oraz decyzje dotyczące inwestycji. Znaczenie mają też lokalne uwarunkowania środowiskowe, mapa zabudowy, przebieg sieci najwyższych napięć i rzeczywiste parametry planowanych turbin. Dokument, który był prawidłowy przy rozpoczynaniu procedury, może wymagać ponownej oceny po zmianie prawa, parametrów projektu albo statusu sąsiedniej zabudowy. Dla konkretnej farmy trzeba ustalić, czy podstawą jest klasyczny MPZP, zmiana tego planu czy dopuszczalny ZPI, oraz jakie ograniczenia dotyczą wybranego instrumentu. Bez takich ustaleń nie można wiarygodnie stwierdzić, że określona farma jest prawnie dopuszczalna. Takie potwierdzenie wymaga pracy na rzeczywistych aktach i dokumentach.

Weryfikacja wymaga odróżnienia źródeł o różnej mocy prawnej. Ogłoszone przepisy i akty prawa miejscowego mają inny status niż komunikat prasowy o projektowanej nowelizacji, artykuł ekspercki czy wypowiedź polityka. Orzecznictwo pomaga wyjaśnić sporne kwestie interpretacyjne, jak w przypadku dopuszczalności ZPI dla elektrowni wiatrowych, ale nie zastępuje analizy dokumentacji indywidualnego przedsięwzięcia. Przy istotnych rozbieżnościach trzeba wrócić do brzmienia przepisu obowiązującego w dacie właściwej dla sprawy. Najlepsza analiza wskazuje nie tylko przepisy, lecz także datę postępowania, jego etap, podstawę planistyczną i elementy, które pozostały do uzyskania. Dzięki temu można oddzielić przeszkodę bezwzględną od warunku możliwego do spełnienia po dalszych pracach.

Jak połączyć zasady lokalizacji, wymogi i procedurę w ocenę inwestycji?

Ocena inwestycji ma sens, gdy kolejne wymagania traktuje się jak bramki, przez które projekt musi przejść. Najpierw należy określić, czy chodzi o lądową elektrownię wiatrową objętą ustawą i jaki stan prawny znajduje zastosowanie do danego etapu. Potem trzeba zbadać podstawę planistyczną: istniejący MPZP, jego zmianę lub właściwy ZPI, a także to, czy konkretna lokalizacja i parametry mieszczą się w ustaleniach planu. Następna kontrola dotyczy odległości od zabudowy, obszarów chronionych, sieci przesyłowych oraz sąsiednich gmin, a także wymaganych decyzji środowiskowych. Dopiero pozytywny wynik tych analiz uzasadnia kompletowanie projektu budowlanego, wymaganych zgód i przygotowanie robót. Wykonanie kolejnego kroku nie naprawia automatycznie niezgodności na wcześniejszym etapie. Z drugiej strony sama możliwość wyznaczenia odległości 700 m nie jest potwierdzeniem gotowości inwestycji.

Plan może dopuszczać turbinę, a późniejsze ustalenia środowiskowe mogą mimo to wymusić zmianę jej lokalizacji lub dodatkowe zabezpieczenia. Może też wystąpić sytuacja odwrotna: technicznie dobry teren i pozytywne rozpoznanie środowiskowe, lecz brak planu umożliwiającego budowę. Oba przypadki wymagają odmiennych działań i powodują inne koszty. Dlatego w dokumentacji warto prowadzić prosty rejestr warunków: wymóg, jego podstawa prawna, dokument potwierdzający spełnienie, status postępowania i pozostałe ryzyko. Taki rejestr pomaga również gminie oraz mieszkańcom zrozumieć, na jakim etapie znajduje się projekt. Wykonalność farmy nie wynika z samej dostępności gruntu ani z pojedynczej decyzji, tylko ze zgodności całego łańcucha prawnego i technicznego.

FAQ – najczęstsze pytania

Czy w 2026 roku wolno budować wiatraki 500 m od domu?

Nie na podstawie samej propozycji z 2025 roku. Nowelizacja zmniejszająca próg do 500 m została zawetowana. Przy nowej lokalizacji obowiązuje reguła 10H z możliwością określenia w planie mniejszej odległości, ale nie niższej niż 700 m, z uwzględnieniem przepisów przejściowych.

Czy bez miejscowego planu można uzyskać zgodę na farmę?

Dla lądowej elektrowni objętej ustawą wymagana jest lokalizacja na podstawie planu miejscowego. Samo wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zastępuje tego warunku.

Czy zintegrowany plan inwestycyjny może dopuścić farmę wiatrową?

Tak. ZPI jest szczególną formą planu miejscowego. Nie można jednak pomijać przepisów szczególnych ustawy wiatrakowej ani używać uproszczonej procedury przewidzianej dla innych instalacji OZE.

Czy plan miejscowy wystarczy do rozpoczęcia budowy?

Nie. Należy dodatkowo spełnić właściwe wymagania środowiskowe, uzyskać niezbędne rozstrzygnięcia budowlane i dopełnić formalności związanych z rozpoczęciem robót.

Czy mieszkańcy mogą zgłaszać uwagi do lokalizacji turbin?

Tak. Procedura planistyczna przewiduje udział społeczny, w tym możliwość składania wniosków i szczególne konsultacje dotyczące elektrowni wiatrowych. Terminy i formy udziału wynikają z ogłoszeń i właściwych przepisów.

Czy zasada 700 m zakazuje remontu istniejącego domu?

Nie w każdym przypadku. Ustawa przewiduje odrębne zasady dla nowej zabudowy oraz wyłączenia dotyczące określonych prac przy istniejących budynkach. Konkretny zakres robót trzeba ocenić według odpowiedniego przepisu.

Bibliografia i źródła

Pokaż źródła (4)
  1. Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych – tekst jednolity, Dz.U. 2024 poz. 317 — Sejm RP / Dziennik Ustaw, 2024. Potwierdza: zakres ustawy, 10H i 700 m, plan miejscowy, ochronę obszarów, przepisy o sieciach i konsultacjach.
  2. Reforma planowania przestrzennego – pytania i odpowiedzi — Ministerstwo Rozwoju i Technologii. Potwierdza: konieczność planu miejscowego, dopuszczalność ZPI i brak uproszczonego trybu dla elektrowni wiatrowych.
  3. Zintegrowany plan inwestycyjny jako podstawa lokalizacji elektrowni wiatrowych – II OSK 7/26 — Naczelny Sąd Administracyjny, 2026. Potwierdza: możliwość lokalizacji farmy w ZPI oraz konieczność zachowania specjalnych wymagań planistycznych.
  4. Prezydent rozpatrzył 22 ustawy; zawetował tzw. ustawę wiatrakową — Kancelaria Prezydenta RP, 2025. Potwierdza: weto z 21 sierpnia 2025 r. wobec nowelizacji przewidującej próg 500 m.
0