Zamrożenie cen prądu dla gospodarstw domowych – co warto wiedzieć?

W latach 2023–2025 gospodarstwa domowe w Polsce korzystały z kilku kolejnych mechanizmów ustawowej ochrony przed podwyżkami cen energii elektrycznej. Zamrożenie cen prądu polegało na ograniczeniu stawki stosowanej przez sprzedawcę do określonej części zużycia albo, w późniejszym okresie, do całej energii pobranej przez uprawnione gospodarstwo. Nie oznaczało to jednak, że każda pozycja rachunku była stała. W pierwszej połowie 2024 roku za energię objętą limitem stosowano 412 zł/MWh netto, a powyżej limitu cenę maksymalną 693 zł/MWh. Od lipca do grudnia 2024 roku obowiązywało 500 zł/MWh netto bez limitu zużycia. Żeby zrozumieć konkretną fakturę, trzeba więc znać jej okres, ilość zużytej energii i zasady odnoszące się do poszczególnych opłat.

Co oznaczało zamrożenie cen prądu dla gospodarstw domowych?

W potocznym rozumieniu zamrożenie sugeruje, że odbiorca płaci tyle samo bez względu na zmiany na rynku. Przepisy działały bardziej precyzyjnie: ustanawiały cenę stosowaną w rozliczeniach z określonymi odbiorcami i przez określony czas, czasami tylko w ramach przyznanego limitu zużycia. Najważniejsze było ograniczenie stawki za energię elektryczną jako towar, czyli za energię czynną pobraną z sieci. Na fakturze są również opłaty za dostarczenie energii siecią, podatki i ewentualne należności wynikające z umowy. Stąd rachunek mógł się zmienić, mimo że cena sprzedaży energii podlegała ochronie. W pierwszej połowie 2024 roku na podstawie odrębnych przepisów utrzymano też część stawek opłat dystrybucyjnych na wcześniejszym poziomie; od lipca te stawki odmrożono. Oceniając rachunek, trzeba więc oddzielić cenę samej energii od regulacji pozostałych jego elementów.

Cena 412 zł/MWh odpowiada 0,412 zł/kWh, a 500 zł/MWh to 0,50 zł/kWh, zanim doliczy się właściwe podatki i inne pozycje faktury. Nie są to kwoty całkowitego kosztu kilowatogodziny dostarczonej do domu, ponieważ transport energii odbywa się w ramach odrębnej usługi dystrybucyjnej. W efekcie odbiorcy o podobnym zużyciu i tej samej stawce za energię mogli otrzymać różne rachunki. Różnice wynikały między innymi z taryfy, udziału opłat stałych i okresu rozliczeniowego. O zamrożeniu należy mówić z podaniem roku i zakresu ochrony, a nie jako o jednej niezmiennej cenie dla wszystkich domów.

Dlaczego wprowadzono ochronę odbiorców energii?

Bezpośrednim powodem wprowadzenia osłon był gwałtowny wzrost cen energii i niepewność na europejskim rynku, widoczne szczególnie w okresie kryzysu energetycznego. Gdy ceny zakupu rosną, podwyżki mogą z opóźnieniem pojawiać się w taryfach i umowach odbiorców końcowych. Dla gospodarstw domowych oznaczałoby to trudniejszy do przewidzenia koszt podstawowej usługi, jaką jest zaopatrzenie w energię elektryczną. Ustawodawca ograniczył więc w wyznaczonych okresach stawki stosowane wobec uprawnionych odbiorców. Zadaniem rozwiązania było ograniczenie tempa wzrostu rachunków i zapewnienie możliwości korzystania z energii po akceptowalnej cenie. Cel osłonowy był zatem bezpośredni i krótkoterminowy; nie rozwiązywał sam przyczyn wysokich cen na rynku.

Zmniejszenie bieżącego obciążenia odbiorcy wiązało się z kompromisem. Cena widoczna na fakturze przestała w pełni odzwierciedlać warunki rynkowe, co z jednej strony stabilizowało wydatki, a z drugiej mogło ograniczać motywację do porównywania ofert lub przesuwania zużycia na tańsze godziny. Nie jest to dowód, że gospodarstwa rzeczywiście zrezygnowały z oszczędzania energii. Na ich decyzje wpływały również dochody, urządzenia, przyzwyczajenia i możliwość zmiany sprzedawcy. Urząd Regulacji Energetyki wskazywał zamrożenie cen jako jedną z możliwych przyczyn słabszej aktywności w zmianie sprzedawcy, bez przypisywania mu całego zjawiska. Im dłużej trwa osłona, tym ważniejsze jest rozróżnienie osiągniętego spokoju cenowego od długoterminowych konsekwencji dla rynku.

Jak ustalano cenę chronioną i rozliczano ją na rachunku?

Mechanizm zaczynał się od przepisu określającego odbiorcę uprawnionego, okres obowiązywania i stawkę, która miała zostać użyta w rozliczeniu. Przy rozliczeniu należało ustalić kategorię odbiorcy i punkt poboru energii, a w systemie limitowym także ilość energii uprawniającą do niższej ceny. Zużycie ustalone na podstawie odczytów lub prognoz przypisywano do okresu rozliczeniowego i stosowano do niego właściwą stawkę sprzedaży. Jeśli gospodarstwo przekroczyło limit w pierwszej połowie 2024 roku, nadwyżkę obejmowała cena maksymalna 693 zł/MWh netto. Od 1 lipca 2024 roku cena maksymalna 500 zł/MWh netto dotyczyła całego zużycia objętego regulacją, bez takiego progu. Rozliczenie prognozowane mogło być później skorygowane po odczycie licznika, w tym przez podział zużycia pomiędzy różne okresy ochrony. Sama cena maksymalna nie wyjaśnia więc każdej kwoty na fakturze.

Sprzedawca energii i operator systemu dystrybucyjnego pełnią inne funkcje, choć przy umowie kompleksowej odbiorca może otrzymywać jedną fakturę. Sprzedawca rozlicza towar, czyli energię elektryczną, a dystrybutor odpowiada za jej dostarczenie siecią. Do tych składników dochodzą opłaty stałe, inne należności taryfowe oraz podatki. Ceny sprzedaży i stawki dystrybucyjne podlegały osobnym zasadom: w pierwszym półroczu 2024 roku część opłat dystrybucyjnych była jeszcze zamrożona, a od lipca obowiązywały odmrożone taryfy. Od 1 lipca 2024 roku jednocześnie wzrosła cena ustawowa za samą energię i zmieniły się stawki za dystrybucję. Bez rozdzielenia tych pozycji porównywanie samych kwot brutto z kolejnych faktur może prowadzić do błędnego wniosku o działaniu osłony.

Jak zmieniały się zasady w kolejnych okresach obowiązywania?

W 2023 roku zastosowano model, w którym cena energii była utrzymywana na poziomie z 2022 roku do limitu rocznego zużycia. Początkowo przewidziano 2000 kWh dla większości gospodarstw, 2600 kWh dla gospodarstw z osobą z niepełnosprawnością i 3000 kWh dla rodzin z Kartą Dużej Rodziny oraz rolników. W trakcie roku limity podwyższono odpowiednio do 3000, 3600 i 4000 kWh. Oznaczało to zwiększenie ilości energii rozliczanej po stawce zamrożonej, a w niektórych przypadkach także konieczność skorygowania wcześniejszych faktur. Po wykorzystaniu preferencyjnego limitu odbiorca nie tracił całej ochrony, ponieważ dla kolejnych jednostek energii obowiązywała cena maksymalna 693 zł/MWh. Skorzystanie z podwyższonego limitu wymagało spełnienia ustawowych warunków, a w odpowiednich przypadkach także złożenia oświadczenia.

Od 1 stycznia do 30 czerwca 2024 roku przedłużono ochronę ceny 412 zł/MWh, ale określono nowe limity dotyczące tylko tego półrocza: podstawowy wynosił 1500 kWh, dla gospodarstw z osobą z niepełnosprawnością 1800 kWh, a dla uprawnionych rodzin wielodzietnych i rolników 2000 kWh. Niewykorzystany limit z 2023 roku nie przechodził na ten okres. Po przekroczeniu właściwego progu stosowano cenę maksymalną 693 zł/MWh. Od 1 lipca 2024 roku zastąpiono ten model ceną maksymalną 500 zł/MWh netto dla całego zużycia uprawnionego gospodarstwa. W 2025 roku utrzymano cenę 500 zł/MWh netto dla całego zużycia, z przewidzianymi ustawowo wyłączeniami. W 2025 roku odpowiadało to 0,6212 zł/kWh brutto za samą energię po doliczeniu VAT i akcyzy. Przechodząc między tymi etapami, zmieniano więc jednocześnie cenę, długość ochrony i rolę limitu.

W pierwszym półroczu 2024 roku osoby, którym przysługiwał podwyższony limit i które wcześniej nie składały wymaganego oświadczenia, miały co do zasady czas do 31 marca 2024 roku. Po uzyskaniu uprawnienia już w trakcie 2024 roku obowiązywał odrębny termin 30 dni. Odbiorcy, którzy skutecznie zgłosili uprawnienie wcześniej i nadal je spełniali, nie musieli automatycznie składać kolejnego oświadczenia. Te szczegóły mają znaczenie przy weryfikowaniu starych rozliczeń, nie stanowią jednak aktualnych terminów składania dokumentów.

Zmiany te miały charakter czasowy. W 2025 roku regulacja była przedłużana, a ostatecznie cena maksymalna 500 zł/MWh obowiązywała gospodarstwa domowe do 31 grudnia. Od 1 stycznia 2026 roku wygasł opisywany mechanizm maksymalnej ceny 500 zł/MWh dla gospodarstw domowych i w rozliczeniach stosuje się odpowiednie taryfy lub ceny wynikające z umów. Średnia cena w zatwierdzonych taryfach na 2026 rok wyniosła 495,16 zł/MWh, ale nie jest to identyczna cena każdej indywidualnej oferty ani pełnego rachunku. Dla oceny historycznej faktury podstawowe znaczenie ma data dostarczenia energii, a nie data znalezienia informacji o zamrożeniu w internecie.

OkresStawka netto za energięLimit lub warunek
2023Cena z 2022 r.; 693 zł/MWh ponad limitPo podwyższeniu: 3000, 3600 lub 4000 kWh
I półrocze 2024412 zł/MWh w limicie; 693 zł/MWh powyżej1500, 1800 lub 2000 kWh
II półrocze 2024500 zł/MWhBez limitu zużycia
2025500 zł/MWhBez limitu; poza umowami z ceną dynamiczną
Jak zmieniała się ochrona sprzedaży energii dla gospodarstw domowych

Kogo obejmowała ochrona i jakie obowiązywały ograniczenia?

Adresatami osłon byli przede wszystkim odbiorcy korzystający z energii na potrzeby gospodarstw domowych, zwykle rozliczani w grupach taryfowych G. W ramach ustawy określano również szczególne kategorie uprawnionych do wyższego limitu. Status gospodarstwa z osobą z niepełnosprawnością, posiadanie Karty Dużej Rodziny albo prowadzenie gospodarstwa rolnego mogły wpływać na limit zużycia w systemie z lat 2023 i pierwszej połowy 2024 roku. Nie oznaczało to dowolnego wyboru korzystniejszej kategorii: liczyło się spełnienie warunków ustawowych. Podstawowy limit był stosowany automatycznie, natomiast przy nowo zgłaszanym uprawnieniu do wyższego limitu wymagano oświadczenia w odpowiednim terminie. W przypadku osoby, która nabyła uprawnienia później, znaczenie mógł mieć także termin zawiadomienia sprzedawcy.

Po przejściu na cenę maksymalną bez limitu wielkość zużycia przestała decydować o przejściu na wyższą stawkę za kolejne kilowatogodziny. Nie znaczy to jednak, że ochrona obejmowała każdy rodzaj kontraktu. Zawarcie umowy z ceną dynamiczną oznaczało rezygnację z ustawowej ceny maksymalnej; dotyczyło to także odbiorców takich ofert pod koniec 2024 roku i w 2025 roku. Umowa taka powiązana jest ze zmiennymi notowaniami rynku i wymaga osobnego rozumienia ryzyka. Ponadto inne zasady mogły odnosić się do działalności gospodarczej lub energii pobieranej na potrzeby inne niż gospodarstwo domowe. Sama obecność licznika w budynku mieszkalnym nie rozstrzygała wszystkich warunków zastosowania ochrony.

Jak sprzedawcy i instytucje rozliczali koszt ochrony?

Gospodarstwo płaciło sprzedawcy cenę wynikającą z ochrony, ale oznaczało to, że przedsiębiorstwo mogło uzyskać mniej, niż wynikałoby z właściwej ceny odniesienia lub taryfy. Z tego powodu ustawy przewidywały rozliczenia i rekompensaty dla podmiotów stosujących regulowane stawki. Podstawowym założeniem było wyrównanie różnicy przypadającej na ilość energii sprzedanej uprawnionym odbiorcom, z uwzględnieniem szczegółowych zasad ustalania ceny odniesienia. Podmiot uprawniony składał wniosek o wypłatę rekompensaty, a Zarządca Rozliczeń weryfikował jego obliczenia i dokumenty zgodnie z właściwymi przepisami. Środki wypłacane w systemie rekompensat były elementem finansowania publicznej osłony, nie osobnym rabatem przyznawanym klientowi na jego wniosek. Istniała również możliwość późniejszych korekt lub żądania zwrotu nienależnie uzyskanych kwot.

Na poziomie pojedynczej faktury odbiorca widział przede wszystkim ograniczoną cenę sprzedaży energii, a nie pełny przebieg transferu między przedsiębiorstwem a podmiotami rozliczającymi rekompensaty. Wypłata wyrównania odbywała się poza zwykłym rachunkiem gospodarstwa. W ustawowym modelu ceny maksymalnej dla gospodarstw rekompensata była co do zasady liczona jako wolumen energii w danym miesiącu pomnożony przez różnicę między ceną odniesienia a ceną maksymalną, z uwzględnieniem właściwych przepisów. Nie można też utożsamiać każdej wypłaconej rekompensaty z identycznym kosztem konkretnej rodziny. Na poziomie systemu należy rozróżnić koszt brutto osłony, źródła jej finansowania i moment faktycznej wypłaty. Te elementy decydują o ocenie obciążenia finansów publicznych.

Co zamrożenie cen oznaczało dla gospodarstwa domowego?

Jak sprawdzić fakturę obejmującą okres zamrożenia?

  1. Odczytaj okres faktycznej dostawy, nie samą datę wystawienia faktury.
  2. Sprawdź zużycie w kWh i w latach 2023–I połowie 2024 właściwy limit.
  3. Porównaj cenę jednostkową energii czynnej z ceną dla danego okresu.
  4. Przeanalizuj oddzielnie dystrybucję, podatki i korekty prognoz.
  5. Jeśli rachunek obejmuje przełom okresów ochrony, sprawdź rozdzielenie zużycia i stawek.

Sprawdzanie historycznego rachunku warto rozpocząć od ustalenia dat, za które naliczono zużycie, a następnie porównać cenę jednostkową energii z obowiązującą wówczas regulacją. Faktura może obejmować kilka miesięcy, dlatego jej termin płatności nie musi odpowiadać okresowi obowiązywania danej stawki. Następnie trzeba odczytać zużycie w kWh, sprawdzić ewentualny limit i rozdzielić sprzedaż energii od dystrybucji. Oddzielnie należy odczytać opłaty stałe i dystrybucyjne, podatki oraz ewentualne korekty wcześniejszych prognoz. Jeśli rozliczenie obejmuje przełom czerwca i lipca 2024 roku, mogą występować w nim różne stawki dla poszczególnych części okresu. Jedna kwota do zapłaty nie pozwala samodzielnie ustalić, czy sprzedawca prawidłowo zastosował ochronę.

Można to zobaczyć na prostym przykładzie porównawczym. Przy zużyciu 100 kWh koszt samej energii według stawki 412 zł/MWh wynosiłby 41,20 zł netto, według 500 zł/MWh 50 zł netto, a według 693 zł/MWh 69,30 zł netto. Są to wartości obliczone przy założeniu, że całe 100 kWh podlega jednej wskazanej stawce i pomijamy pozostałe składniki faktury. W rzeczywistym rozliczeniu zużycie mogło być podzielone między dwa progi albo okresy, co zmieniało wynik. Na końcową należność wpływały również dystrybucja i podatki. Takie porównanie pokazuje, dlaczego różnica między cenami ustawowymi przekłada się na część sprzedażową, lecz nie jest równa zmianie całego rachunku.

Przykład hipotetyczny: odbiorca otrzymał w sierpniu 2024 roku fakturę obejmującą czerwiec i lipiec. Jeżeli sprzedawca rozdzielił zużycie między oba miesiące, energia z czerwca mogła być rozliczana według zasad limitowych, a energia z lipca już po cenie maksymalnej 500 zł/MWh. Ocenianie takiej faktury według jednej stawki tylko dlatego, że została wystawiona w sierpniu, prowadziłoby do błędu. Konieczne jest również sprawdzenie, czy rachunek pokazuje odrębnie zmianę stawek dystrybucyjnych.

Jakie były koszty i skutki uboczne zamrożenia cen?

Najbardziej bezpośrednią korzyścią zamrożenia była możliwość ograniczenia bieżącego rachunku względem sytuacji, w której odbiorca musiałby zapłacić wyższą cenę obowiązującą bez osłony. Korzyść była jednak zależna od wielkości zużycia, ceny odniesienia i okresu, w którym działał dany wariant mechanizmu. W systemie limitowym różnica między gospodarstwami mogła być duża, ponieważ niższa cena obejmowała tylko określoną liczbę kilowatogodzin. W modelu bezlimitowej ceny maksymalnej zniknął ten konkretny próg, ale nadal pozostawały różnice w zużyciu i wysokości opłat sieciowych. Dla finansowania publicznego oznaczało to konieczność pokrycia części kosztu ochrony poprzez ustawowe rekompensaty i inne instrumenty rozliczeniowe. Cena dla odbiorcy była więc stabilizowana kosztem przeniesienia części ryzyka poza jego fakturę.

Niższa od rynkowego punktu odniesienia cena detaliczna może też ograniczać czytelność sygnału cenowego. Gospodarstwo, które nie widzi pełnej zmienności kosztu energii, ma mniej informacji do oceny potencjalnych korzyści ze zmiany oferty lub inwestycji w oszczędność. Z takiej zależności ekonomicznej nie wynika jednak automatycznie, że zamrożenie spowodowało wzrost zużycia, zahamowanie modernizacji albo ograniczenie konkurencji w dającym się określić stopniu. W badaniu URE dotyczącym 40 największych operatorów łączny pobór przez gospodarstwa domowe w 2024 roku nieznacznie spadł, a średni pobór na punkt poboru wyniósł 1930 kWh wobec 2121 kWh w 2023 roku. Sam wynik nie tłumaczy, jak wyglądałby popyt bez ochrony. Na zużycie wpływają również pogoda, zmiany liczby punktów poboru, zachowania domowników i wykorzystanie urządzeń. Przy ocenie skutków trzeba zatem oddzielić obserwację od wyjaśnienia przyczynowego.

Od czego zależy ocena skuteczności tego rozwiązania?

Jeżeli celem oceny jest krótkoterminowa ochrona gospodarstw, pierwszym miernikiem będzie różnica między rachunkiem przy cenie chronionej a możliwym rachunkiem bez tego mechanizmu. Do takiego porównania potrzebna jest nie tylko ustawowa cena energii, lecz także wiarygodna cena odniesienia, ilość zużytych kilowatogodzin i struktura opłat. Sama stawka 500 zł/MWh nie wystarcza do wyliczenia indywidualnej oszczędności, jeśli nie znamy ceny, którą zastosowano by bez interwencji. Osobnego zestawienia wymagają łączny koszt rekompensat, źródła finansowania i ewentualny wpływ na zachowania odbiorców oraz konkurencję między sprzedawcami. Mechanizm można uznać za przydatny jako osłonę przed nagłą podwyżką, nie przesądzając jeszcze, czy był optymalnym rozwiązaniem z perspektywy całego rynku. Takie dwa werdykty dotyczą innych kryteriów.

Do oceny długoterminowej potrzebne byłoby porównanie z odpowiednim scenariuszem bez interwencji, a nie tylko zestawienie rachunków lub zużycia w kolejnych latach. Zmiany cen hurtowych, temperatury, dochodów i innych regulacji mogły wpływać na te same wskaźniki. Dane URE pokazują na przykład, że średni pobór energii na punkt gospodarstwa domowego był w 2024 roku niższy niż rok wcześniej. Nie dowodzi to, że gospodarstwa zużywały mniej właśnie dzięki zamrożeniu lub mimo niego. Podobnie relatywnie niewielka liczba zmian sprzedawcy mogła mieć więcej niż jedną przyczynę. Ocena bez wiarygodnego punktu odniesienia pozostaje opisem wydarzeń, a nie pomiarem skutku samej interwencji.

Jaki wniosek można wyciągnąć z działania zamrożenia cen prądu?

Zamrożenie cen energii elektrycznej pozwalało gospodarstwom domowym płacić w określonym czasie według ustawowych, ograniczonych stawek, ale nie usuwało całkowicie ryzyka zmian kosztów energii. Część tego ryzyka przesuwano do systemu rozliczeń i rekompensat, podczas gdy odbiorca nadal ponosił inne pozycje rachunku. Ostateczny efekt zależał od okresu dostawy, limitu, statusu odbiorcy, zużycia, rodzaju umowy i taryfy dystrybucyjnej. Najważniejszą zmianą było przejście od ceny zamrożonej w limicie zużycia i ceny maksymalnej ponad ten próg do jednej ceny maksymalnej bez limitu. Mechanizm dobrze wyjaśnia możliwość krótkoterminowego ograniczenia wzrostu ceny dla odbiorcy, lecz nie pozwala bez dodatkowych danych ustalić łącznych kosztów ani skutków gospodarczych. Rozpatrując historyczny rachunek, należy więc zacząć od sprawdzenia właściwego wariantu regulacji i poszczególnych składników należności, a dopiero później oceniać rzeczywistą korzyść.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

Czy w 2024 roku cały rachunek za prąd był zamrożony?

Nie. Ochrona dotyczyła przede wszystkim ceny sprzedaży energii. W pierwszym półroczu 2024 roku osobne przepisy stabilizowały też część opłat dystrybucyjnych, ale od lipca stawki dystrybucji zostały odmrożone. Podatki i pozostałe pozycje rachunku trzeba sprawdzać oddzielnie.

Jakie limity obowiązywały w 2023 roku po zmianie przepisów?

W 2023 roku limity zwiększono do 3000 kWh dla większości gospodarstw, 3600 kWh dla gospodarstw z osobą z niepełnosprawnością i 4000 kWh dla uprawnionych rodzin z Kartą Dużej Rodziny oraz rolników.

Czy niewykorzystany limit z 2023 roku przechodził na 2024 rok?

Nie. W pierwszej połowie 2024 roku stosowano odrębne limity 1500, 1800 lub 2000 kWh, zależnie od kategorii uprawnionego odbiorcy.

Czy w 2025 roku nadal trzeba było pilnować limitu kWh?

Nie w modelu ceny maksymalnej dla gospodarstw domowych. Stawka 500 zł/MWh netto dotyczyła całego zużycia uprawnionego odbiorcy, z wyłączeniem umów z ceną dynamiczną.

Dlaczego faktura mogła wzrosnąć mimo ochrony ceny energii?

Ponieważ całkowity rachunek obejmuje także opłaty dystrybucyjne, składniki stałe, podatki i korekty. W lipcu 2024 roku nastąpiła również zmiana ceny maksymalnej i odmrożenie dystrybucji.

Czy cena 500 zł/MWh obowiązuje gospodarstwa domowe w 2026 roku?

Nie jako opisany tutaj ustawowy mechanizm mrożenia cen. Od 1 stycznia 2026 roku rozliczenia sprzedaży energii opierają się na odpowiednich taryfach lub warunkach umów; średnia cena w taryfach zatwierdzonych przez URE na 2026 rok wyniosła 495,16 zł/MWh.

Bibliografia i źródła

Pokaż źródła (4)
  1. Ustawa z 7 października 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących ochronie odbiorców energii elektrycznej (tekst jednolity z 2024 r.) — Kancelaria Sejmu / ELI, 2024. Potwierdza: okresy, kategorie i limity zużycia stosowane w latach 2023 i w pierwszym półroczu 2024 roku.
  2. 2024 – Charakterystyka rynku energii elektrycznej — Urząd Regulacji Energetyki, 2025. Potwierdza: ceny 412, 693 i 500 zł/MWh oraz dane o średnim poborze energii przez gospodarstwa.
  3. Mrożenie cen energii elektrycznej – 2025 — Urząd Regulacji Energetyki, 2025. Potwierdza: stawka 500 zł/MWh netto, 0,6212 zł/kWh brutto, brak limitu i wyłączenie ofert dynamicznych.
  4. Taryfy na sprzedaż i dystrybucję energii elektrycznej na 2026 r. — Urząd Regulacji Energetyki, 2025. Potwierdza: średnią cenę 495,16 zł/MWh w taryfach zatwierdzonych na 2026 rok i kontekst zakończenia mrożenia.
0